บทที่ 92

“อรัญญา...”

ลูกกระเดือกของภูริณัฐขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก สองพยางค์ที่เขาเอื้อนเอ่ยออกมานั้นเต็มไปด้วยความโหยหาอย่างบ้าคลั่งและการยืนยันที่แน่วแน่

“ในที่สุดคุณก็กลับมา...”

ประโยคนี้เปรียบเสมือนระเบิดลูกใหญ่ที่ถูกทิ้งลงกลางใจที่แหลกสลายและรกร้างของเธอ

เขาจำเธอได้

ไม่ใช่แค่ความสงสัย แต่คือความมั่นใจเต็...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ